Nuke Posts

Δε χρειάζεστε τις συστάσεις μου, ο τίτλος και μόνο τα λέει όλα. Λίγο πολύ όλοι γνωρίζετε για τον διάσημο Έλληνα ζωγράφο Δομήνικο Θεοτοκόπουλο ή έχετε δει πίνακά του με τις εξαϋλωμένες ανθρώπινες μορφές που είναι λες και πρόκειται να χαθούν σα λεπτή δέσμη καπνού στα σκοτεινά φόντα του. Η σημερινή αναφορά γίνεται με αφορμή τη νέα ταινία του Γιώργου Σμαραγδή που πρόκειται να βγει στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 18 Οκτωβρίου και σε παγκόσμια πρεμιέρα και η οποία βασίζεται στο βιβλίο του Δημήτρη Σιατόπουλου El Greco – ο ζωγράφος του Θεού.

Πρόκειται για μια Ευρωπαϊκή συμπαραγωγή η οποία ακολουθεί τα χνάρια του μεγάλου ζωγράφου από την Κρήτη στην Ισπανία. Τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν σε τρεις χώρες Ελλάδα (Κρήτη, Ρόδο, Αθήνα σε ειδικά διαμορφωμένο studio), Ιταλία και Ισπανία.
Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι ο Nick Ashdon στο ρόλο του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου, ο Juan Diego Botto στο ρόλο του ιεροεξεταστή Νίνο ντε Γκεβάρα, η Laia Marull παίζει τη σύντροφο του κεντρικού ήρωα ενώ ο Λάκης Λαζόπουλος παίζει τον ρόλο του επιστήθιου φίλου του ζωγράφου το Νικολό. Το cast των ηθοποιών περιλαμβάνει πολλούς καταξιωμένους Έλληνες όπως την Ντίνα Κώνστα, τη Δήμητρα Ματσούκα, την Κατερίνα Χέλμη, το Ρένο Χαραλαμπίδη, το Δημήτρη Καλιβωκά και φυσικά τον αείμνηστο Σωτήρη Μουστάκα που παίζει το ρόλο του Titiano.
Η μουσική είναι του Βαγγέλη Παπαθανασίου, τα σκηνικά του Δαμιανού Ζαρίφη ενώ τα 800 και πλέον κοστούμια σχεδίασε και επιμελήθηκε η Lala Huete.

Εν αναμονή λοιπόν του El Greco, 2 εικοσιτετράωρα μείνανε ακόμα…

Τα τελευταία χρόνια τόσο με τα remix των Ιαπωνικών θρίλερ όσο και με την εμφάνιση νέων, κυρίως Κορεατών, σκηνοθετών οι ταινίες τρόμου παρουσιάζουν μια αύξηση τόσο στις εισπράξεις τους όσο και στην ποικιλία του concept τους. Μια από τις ταινίες που θα προβληθούν σύντομα στις κινηματογραφικές αίθουσες είναι και ο Επισκέπτης (Gwoemul) ή The Host κατά τον Αγγλικό του τίτλο.

Η υπόθεση της ταινίας είναι λίγο πολύ γνωστή! Μετά τη ρίψη μεγάλης ποσότητας χημικών στα νερά του ποταμού Han, ένα μεταλλαγμένο πλάσμα κάνει την εμφάνισή του, αρπάζοντας όποιον βρίσκει στα διάβα του. Μοιραία θα πέσει στα….νύχια του ένα μικρό κοριτσάκι, το οποίο όμως λίγο αργότερα δίνει σημάδια ζωής και έτσι η οικογένειά του ξεκινά προσπάθεια διάσωσης με προστάτη τον….τεμπέλη πατέρα της.

Το πρόβλημα της οικογένειας όμως δεν είναι μόνο το αιμοβόρο τέρας αλλά και ο κρατικός μηχανισμός (σας θυμίζει κάτι;) με ότι συνεπάγεται αυτό. Η σκηνοθεσία είναι του Joon-ho Bong και πρωταγωνιστούν οι Kang-ho Song, Hie-bong Byeon, Hae-il Park, Du-na Bae, Ah-sung Ko.

Ο Bong μέσα από την ταινία καταφέρνει να ταιριάξει τελείως διαφορετικά συναισθήματα άγχος και γέλιο, χαρά και κλάμα ενώ πλέκει την ταινία με τέτοιο τρόπο ώστε να αφήνει σαφείς αιχμές, ακόμα και μέσα από μια ταινία τρόμου, στον κυβερνητικό μηχανισμό. Όλα αυτά τα στοιχεία κάνουν τον Επισκέπτη μια καταπληκτική ταινία που δεν πρέπει να χάσετε.

Το Hollywood όλο και περισσότερο προσεγγίζει την Ελλάδα, όχι με τη μετακίνηση των τεκτονικών πλακών, αλλά θα λέγαμε «ιστορικά».

Ο 40χρονος σκηνοθέτης Ζακ Σνάιντερ μετέφερε στις οθόνες των κινηματογραφικών αιθουσών την ηρωική μάχη των Θερμοπυλών. Η ταινία δεν εμβαθύνει στην σημαντικότητα αυτού του ιστορικού γεγονότος που καθόρισε και την πορεία όλου του δυτικού κόσμου.Ως εκ τούτου δεν βασίστηκε στις ιστορικές πηγές του Ηρόδοτου αλλά σε ένα κόμικ που εμπνεύστηκε ο Φρανκ Μίλερ (δημιουργός του κόμικ Sin City).

Μια πεταχτή ματιά στα βιβλία ιστορίας και ένα ταξίδι στις Θερμοπύλες ήταν αρκετά για να πείσουν τον Μίλερ για τη μεταφορά στο χαρτί της μάχης με μια νότα φουτουρισμού, πράγμα που το έκανε δημοφιλές στους λάτρεις των κόμικς.

Η κινηματογραφική απόδοση με τον τίτλο «300» είναι καθαρά ένα blockbuster για να πέσει το παραδάκι… ευκολότερα!!! Τα ροκ ακούσματα και το heavy metal σε συνδυασμό με τα μεταμοντέρνα στοιχεία και τις αμφιλεγόμενες μορφές του Εφιάλτη (ως ανθρωπόμορφο τέρας) και του Ξέρξη (διόλου μελαψός, σωματώδης και φαλακρός, σεξουαλικά «ουδέτερος», με έντονο μακιγιάζ και βαρυφορτωμένος από χρυσαφικά και piercing) δίνουν έναν αέρα έντονης δράσης στην ταινία καθώς είναι ξεκάθαρο από την πρώτη στιγμή ότι οι «καλοί» Έλληνες τα βάζουν με τους «κακούς» και πολυπληθείς Πέρσες.

Θα λέγαμε ότι είναι ένα PC game για ηλικίες από 13 έως 83 κάνοντας ευρύτατη χρήση οπτικών και ακουστικών εφε σε όλη την ταινία ενώ το ενδιαφέρον μένει τεταμένο αφού οι σκηνές βίας και πολέμου γρήγορα εναλλάσονται με τις ερωτικές (μη φανταστείτε την Εμμανουέλα αλλά κανά πωπουδάκι, λίγο βυζάκι και λίγο ποδαράκι εν καιρώ πολέμου είναι αρκετά για να ξυπνήσουν την διάθεση των πολεμιστών).

Θα σας πρότεινα να τη δείτε όχι για το διδακτικό χαρακτήρα της ταινίας αλλά για να περάσετε καλά και να σας φύγει και λίγο ποπ κορν από την αγωνία λες και δεν ξέρετε το τέλος. ‘Η μήπως όχι; Η ταινία θα προβάλλεται στις κινηματογραφικές αίθουσες από τις 8 Μαρτίου.

Το σαββατοκύριακο που μας πέρασε ήταν πλούσιο σε κινηματογραφικά γεγονότα σε Αμερική και Ευρώπη.

Στην Γαλλία είχαμε την απονομή των βραβείων Cesar στο θέατρο Chatelet του Παρισιού.

20 βραβεία δόθηκαν σε έναν από τους πέντε υποψηφίους που διαγωνίσθηκαν στις αντίστοιχες κατηγορίες του θεσμού ενώ τιμητικό βραβείο δόθηκε στον ηθοποιό Jude Law για την προσφορά του στην έβδομη τέχνη. Ο νικητής της βραδιάς ήταν η απόδοση της νουβέλας του Βρεταννού D H Lawrence «Οι περιπέτειες της Λαίδης Τσάτερλυ», όπου τόσο το βραβείο πρώτου γυναικείου ρόλου που δόθηκε στην ηρωίδα της ταινίας, την ηθοποιό Marina Hands όσο και το βραβείο καλύτερης σκηνοθεσίας που δόθηκε στον Pascale Ferran απέσπασαν το ζεστό χειροκρότημα του κοινού. Συνολικά η ταινία κέρδισε 5 βραβεία συμπεριλαμβανομένου των καλύτερης μεταφοράς στην οθόνη, καλύτερων κοστουμιών και καλύτερης κινηματογράφησης.

Το περίεργο της βραδυάς ήταν ότι το φαβορί “Indigenes” που είχε προταθεί για 9 βραβεία Cesar κέρδισε μόλις 1 αγαλματίδιο. Η εκδήλωση στο κατάμεστο από κόσμο Chatelet και με τα μικροπροβληματάκια στην μικροφωνική εγκατάσταση την ώρα που έβγαζε το λόγο του ο Pascale Ferran δεν άφησε παρά μόνο πολύ καλές εντυπώσεις και δόθηκαν οι υποσχέσεις για καλύτερο κινηματογράφο αλλά και την προώθηση του Ευρωπαϊκού στον υπόλοιπο κόσμο αφού αποδείχτηκε για μια ακόμη φορά ότι πέραν της ποικιλομορφίας του είναι και ανταγωνιστικός.

Τέλος, το βραβείο πρώτου ανδρικού ρόλου δόθηκε στον ηθοποιό Francois Cluzet για την ταινία “Ne le dis a personne (= Μην το πεις σε κανένα)” ενώ η ανεξάρτητη Αμερικάνικη ταινία “Little Miss Sunshine” κέρδισε το Cesar καλύτερης ξένης ταινίας. Το βραβείο για το καλύτερο ντοκιουμαντέρ κέρδισε το “In the skin of Jacques Chirac” που αναφέρεται στην 40χρονη πολιτική πορεία του Γάλλου προέδρου Ζακ Σιράκ.

Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού και συγκεκριμένα στο περιβόητο Kodak Theater του Los Angeles πέραν από τις απαστράπτουσες παρουσίες και τις εκκεντρικές εμφανίσεις των ηθοποιών τα πράγματα ήταν προβλεπόμενα. Λίγο το άνοιγμα προς τους Αφροαμερικανούς ηθοποιούς που το είδαμε δειλά δειλά στην περσινή απονομή των Oscars, λίγο η διεθνοποίηση (βραβείο στον Ιταλικής καταγωγής Ennio Morricone, στην Γερμανική ταινία Das Leben der Anderen, στην ταινία Marie Antoinette για τα κοστούμια και στην κινεζική ταινία «The blood of Yingzhou» για το καλύτερο μικρής διάρκειας ντοκιουμαντέρ) και λίγο η οικολογική ευαισθητοποίηση των ψηφοφόρων (βράβευσαν το φιλμ «An Inconvenient Truth» τόσο για το τραγούδι όσο και για μεγάλου μήκους ντοκιουμαντέρ) ήταν η φετινή βραδυά του θείου “Όσκαρ”.

Το μεγάλο γεγονός ωστόσο παραμένει η βράβευση του Martin Scorsese για την ταινία “The Departed” γιατί να πω την μαύρη αλήθεια είχα αρχίσει να φοβάμαι ότι θα τον έβλεπα να βραβεύεται με τιμητικό Oscar στην 100η απονομή!!! Ήταν τέτοια η χαρά του σκηνοθέτη, αφού στις πέντε προηγούμενες υποψηφιότητές του η Ακαδημία τον είχε αγνοήσει επιδεικτικά, που γύρισε και ζήτησε να ξαναελεγχθεί ο φάκελος που αναδείκνυε τον νικητή.

Και του χρόνου να είμαστε καλά!!!

Προβάλλεται από την περασμένη Πέμπτη στους κινηματογράφους η ταινία του Kevin MacDonald «Last King of Scotland» με πρωταγωνιστή τον Forest Whitaker (πρόσφατα βραβευμένο με χρυσή σφαίρα Α’ Αντρικού ρόλου) που βασίζεται στο βιβλίο του Gilles Foden.

Ο δημιουργός ντοκιμαντερ, MacDonald στην πρώτη του ταινία προσεγγίζει γεγονότα της πρόσφατης ιστορίας μιας άγνωστης για τους περισσότερους από μας περιοχής της Μαύρης Ηπείρου με μια ιδιαίτερη αισθητική, προσφέροντας θέαμα με σασπένς καθώς και την απαιτούμενη δραματική κορύφωση όσο βέβαια μπορεί κανείς να περιμένει από μια βιογραφική ταινία.

Το φιλμ πραγματεύεται τη ζωή του Ίντι Αμίν Νταντά, δικτάτορα της Ουγκάντα ο οποίος όταν σώζεται από τον νεαρό Σκωτσέζο γιατρό Νίκολα Γκάριγκαν, δεν διστάζει να τον πάρει ως ευνοούμενο δίπλα του. Ο γιατρός ο οποίος είχε εγκαταλείψει τη Σκωτία για να βρει το όραμα και το νόημα στη ζωή του θα βιώσει εφιαλτικές εμπειρίες στο πλάι του Νταντά που αποδείχτηκε υπεύθυνος για τη δολοφονία 300.000 ομοεθνών του στη δεκαετία του ’70 με τις πλάτες της Βρετανικής τότε κυβέρνησης στην οποία είχε προκαλέσει μεγάλο πονοκέφαλο με τα «ξεκαθαρίσματα» που διέπραττε.

Η απόδοση των ρόλων τόσο του Whitaker όσο και του McAvoy (γνώριμος από το χρονικό της Νάρνια) είναι εξαιρετική, πράγμα που δείχνει ότι ο Whitaker μπορεί τελικά να κατακτήσει το χρυσό αγαλματίδιο στην 79η φετινή απονομή των Όσκαρ.