Nuke Posts

Tου Xρηστου Γιανναρα

Οταν οι πολίτες των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ενωσης προσέρχονται στις κάλπες, είναι για να εκλέξουν κυβέρνηση που θα διαχειριστεί τη λειτουργία του κράτους σε διάστημα συγκεκριμένων ετών. Το κράτος υπάρχει, λειτουργεί, η εκάστοτε κυβέρνηση απλώς διαχειρίζεται τη λειτουργία του, την κατευθύνει στους προγραμματισμούς της στόχους που ο λαός ενέκρινε - επέλεξε με την ψήφο του.

Μόνο στην Ελλάδα ψηφίζουμε στις εκλογές όχι κυβέρνηση που θα διαχειριστεί τη λειτουργία του κράτους, αλλά αρχηγό-σωτήρα που θα συγκροτήσει κράτος, θα το κάνει να λειτουργήσει, θα «επανιδρύσει» το κράτος. Είναι η εναγώνια προσδοκία μας από την εποχή του Καποδίστρια και συνεχίζεται ακόμα: Να βρεθεί ηγέτης που να φτιάξει κράτος και για μας του Ελληνες, θεσμούς, λειτουργίες κοινωνικού σώματος στην Ελλάδα. Εκατόν ογδόντα χρόνια τώρα ψηφίζουμε με την ελπίδα μήπως και γίνει το θαύμα.

Το αυτονόητο για τους άλλους θα είναι θαύμα για μας. Να αποκτήσουμε υπουργεία, δημόσιους οργανισμούς, υπηρεσίες κοινής ωφέλειας που να λειτουργούν, να υπηρετούν τις κοινές ανάγκες. Να είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι κοινωνικοί λειτουργοί, όχι συνδικαλισμένα παράσιτα, εκβιαστές του πολίτη. Τα νοσοκομεία, τα σχολειά, οι κοινωνικές ασφαλίσεις, η δημόσια τάξη, τα τρένα, τα λιμάνια, η είσπραξη των φόρων να λειτουργούν αυτοδύναμα και αποτελεσματικά όποια κυβέρνηση κι αν βρίσκεται στην εξουσία. Να μην εξαρτάται η λειτουργία και η στελέχωση του κράτους από την κυβέρνηση, να χωριστεί το κράτος από την κυβέρνηση.

Στην Ελλάδα, το κάθε κόμμα που γίνεται κυβέρνηση παραδίδει θεσμούς και λειτουργίες στα στίφη ενός υπόκοσμου κομματικών «ημετέρων» που καιροφυλαχτούν να διαγουμίσουν την κοινωνική περιουσία, να ηδονιστούν με την αυθαιρεσία του εξουσιαστή. Γνωστά και χιλιοειπωμένα όλα αυτά, όμως δεύτερη πολιτική δύναμη στη χώρα, «αξιωματική αντιπολίτευση», παραμένει με την ψήφο των εμπαιγμένων πολιτών, το κόμμα που κατάργησε και το τελευταίο ίχνος λειτουργικής αυτοδυναμίας του κρατικού μηχανισμού: Το ΠΑΣΟΚ ακύρωσε τον θεσμό των Γενικών Διευθυντών στα υπουργεία και ισοπέδωσε την υπαλληλική ιεραρχία εγκαθιστώντας σμήνη χρυσοπληρωμένων κομματανθρώπων ως υπουργικών «συμβούλων». Και ο λαός επιβραβεύει αυτόν τον φασιστοειδή κομματικό ολοκληρωτισμό διατηρώντας στο πολιτικό προσκήνιο τους αυτουργούς. Ο ίδιος λαός χαρίζει δεύτερη τετραετία σε μια κυβέρνηση που υποσχέθηκε «επανίδρυση του κράτος», του διαλυμένου από εικοσάχρονη φαυλότητα, ενώ δεν έκαναν τίποτε άλλο οι επανεκλεγέντες από το να στήσουν τη δική τους φαυλεπίφαυλη, αναιδέστατη καμαρίλα.

Ποιος θα μπορούσε να πραγματοποιήσει τον χωρισμό της κυβέρνησης από το κράτος στην Ελλάδα;

Από τα πολιτικά κόμματα είναι παρανοϊκό να περιμένουμε τέτοια πρωτοβουλία. Τα δύο λεγόμενα «κόμματα εξουσίας» απέδειξαν επανειλημμένα ότι λειτουργούν μόνο με τη λογική και τον στόχο να συγκροτούν διαδοχικά το δικό του κομματικό το καθένα κράτος. Τα δε δύο του μεταπρατικού μαρξισμού κόμματα συντηρούν την ιδεολογία (και τη νοοτροπία και τις πρακτικές) που γέννησαν την ύβρι, το κομματικό κράτος.

Για να γίνει ο χωρισμός της κυβέρνησης από το κράτος χρειαζόμαστε καινούργιο Σύνταγμα, επομένως σύγκληση Συντακτικής Συνέλευσης που θα δώσει στη χώρα νέο καταστατικό χάρτη, αναιρετικό των προϋποθέσεων της κομματοκρατίας. Αν εμφανιστεί ένα καινούργιο κόμμα που θα επαγγελθεί αυτή τη σύγκληση Συντακτικής Συνέλευσης και θα περιμένει, μέσα στο πλαίσιο του σημερινού τρόπου εκλογικής διαδικασίας, την ψήφο του λαού για να πραγματοποιήσει τον στόχο του, σίγουρα θα πρόκειται για σύμπραξη ιδεόληπτων αφελών: Είναι λογικά και πραγματικά αδύνατο να επιτρέψει η κομματοκρατία (παντοδύναμο σήμερα και ολοκληρωτικών μεθόδων καθεστώς) την επιβίωση σοβαρού πολιτικού σχήματος που να την υπονομεύσει. Υπάρχουν πολλοί τρόποι να εξουδετερωθεί ένα τέτοιο εγχείρημα και ο αποτελεσματικότερος είναι η διακωμώδησή του.

Αλλά και να γινόταν δυνατό να φτάσουμε θαυματουργικά στο στάδιο να μπορεί να συγκληθεί συντακτική καινούργιου Συντάγματος εθνοσυνέλευση, πώς θα επιλέγονταν τα μέλη της; Η προσφυγή σε κάλπες είναι μέθοδος εντελώς, μα εντελώς αφερέγγυα σήμερα. Η ελλαδική κοινωνία αποδείχνει σταθερά και κατά συρροήν ότι δεν μπορεί να ξεχωρίσει ποιότητες, να εκτιμήσει την ανθρώπινη αξιοσύνη και ωριμότητα. Θα έστελνε σε μια Συντακτική Εθνοσυνέλευση ηθοποιούς και πάλι των τηλεοπτικών σίριαλ, μπασκετμπολίστες, προπονητές, εκφωνητές του ποδοσφαίρου στο ραδιόφωνο, λαϊκές τραγουδίστριες. Οσο τα τηλεοπτικά κανάλια παραμένουν έξω από κάθε κοινωνικό έλεγχο, όργανα χειραγώγησης της ελλαδικής κοινωνίας από οργανωμένα, διαπλεκόμενα με την κομματοκρατία συμφέροντα, κάθε εκλογική διαδικασία θα είναι φενάκη. Μην ξεχνάμε ότι η ελλαδική κοινωνία έχει ένα απελπιστικά μεγάλο ποσοστό λειτουργικώς αναλφαβήτων. Και φαινόμενα εξηλιθίωσης μεγάλων μαζών πληθυσμού εφιαλτικά.

Ενα καινούργιο Γουδί (βραχυχρόνιο μεταπολιτευτικό κίνημα και όχι πραξικόπημα δικτατορίας στρατιωτικών) αποκλείεται: Θα έθετε αμέσως την Ελλάδα εκτός Ευρωπαϊκής Ενωσης συνεπιφέροντας κατάρρευση κάθε κρατικής λειτουργίας. Και επιπλέον, το μέσο επίπεδο καλλιέργειας και οξύνοιας των στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων μοιάζει, στις δημόσιες εκφάνσεις του, πολύ χαμηλό. Δεν μπορούν πια οι στρατιωτικοί να πυροδοτήσουν και να εκφράσουν κοινωνική έκρηξη.

Το τελευταίο ενδεχόμενο για μεταπολιτευτική αλλαγή είναι μια εθνική καταστροφή: Να επιβάλει η Υπερδύναμη ένα καινούργιο μακεδονικό Κόσοβο με πρωτεύουσα τη Θεσσαλονίκη ή να προσαρτήσει η Τουρκία τη δυτική Θράκη και τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου. Τότε ίσως συμβεί η κοινωνική έκρηξη που θα στείλει στο σπίτι τους (ή στον Κορυδαλλό) τις σημερινές, εγκληματικής ιδιοτέλειας και αηδιαστικής φαυλότητας πολιτικές «δυνάμεις» και θα προκύψει Συντακτική Εθνοσυνέλευση, καινούργιο Σύνταγμα, κράτος χωρισμένο από την κυβέρνηση.

Υπάρχει κάτι χειρότερο από το να πεθάνει ιστορικά ένας λαός: Να νομίζει ότι ζει παρακολουθώντας καθημερινά, για κάποιες δεκαετίες, την κηδεία του.

Εφημερίδα Καθημερινή - 10/8/2008

Το 50% των ερωτηθέντων δήλωσε ότι χρησιμοποίησε οικογενειακές προσβάσεις για να βρει δουλειά

Ο «μπάρμπας στην Κορώνη» εξακολουθεί πάντα να καθαρίζει για να βρίσκουν δουλειά οι νέες γενιές πτυχιούχων. Σε έρευνα του Δημοκρίτειου Πανεπιστήμιου Θράκης σχεδόν οι μισοί ερωτηθέντες απάντησαν ότι βρήκαν την πρώτη σημαντική απασχόλησή τους με οικογενειακό μέσο.

Η ελληνική οικογένεια συνθλίβεται ανάμεσα στο πελατειακό κράτος και την απαιτητική αγορά. Αναλαμβάνει τα οικονομικά βάρη για τις σπουδές των παιδιών, ασκεί επιδοματική πολιτική υπέρ των δασκάλων και των καθηγητών που αποτελούν τη μαύρη αγορά της φροντιστηριακής προετοιμασίας, ακολούθως συντηρεί τις τοπικές αγορές των φοιτητουπόλεων (εμπόρους, ιδιοκτήτες ακινήτων, μικροξενοδόχους), γίνεται έρμαιο των καταναλωτικών προϊόντων των τραπεζών.

Η συμβολή του πανεπιστημίου στην απορρόφηση των αποφοίτων του από την αγορά εργασίας είναι σχεδόν μηδενική στη χώρα μας. Μόλις 4 στους 100 δήλωσαν στην έρευνα του Δημοκρίτειου ότι βρήκαν δουλειά χρησιμοποιώντας τις συστάσεις των καθηγητών τους και λιγότεροι από 2 στους 100 εξυπηρετήθηκαν από το γραφείο διασύνδεσης του ιδρύματος από το οποίο αποφοίτησαν. Πολύ χαμηλό είναι και το ποσοστό των πτυχιούχων που βρήκαν την πρώτη τους σημαντική απασχόληση συμμετέχοντας σε διαγωνισμό. Μόνο το 4% τα κατάφερε με αυτό τον τρόπο. Η αναλογία των φύλων σε όλα τα παραπάνω ποσοστά είναι ισομερώς κατανεμημένη. Τα εμπόδια και οι τρόποι είναι ίδιοι για άντρες και γυναίκες. Περίπου το 17% απάντησε ότι κατέφυγε και βρήκε άκρη στις μικρές αγγελίες. «Αλλο τρόπο» δήλωσε ότι χρησιμοποίησε το 20%.

Μεταξύ των διαφορετικών κλάδων σπουδών τα μεγαλύτερα ποσοστά αποφοίτων που χρησιμοποίησαν το «οικογενειακό μέσο» για να βγουν στην παραγωγή εμφανίζουν οι γυμναστές και οι δάσκαλοι και νηπιαγωγοί. Σύμφωνα με την έρευνα, η σχολή που παρουσιάζει το μεγαλύτερο ποσοστό ανεύρεσης της πρώτης σημαντικής απασχόλησης των πτυχιούχων της με όχημα τις «συστάσεις καθηγητών» είναι η Νομική: 1,8%. Είναι όμως το μεγαλύτερο ποσοστό, διότι για τις λοιπές πανεπιστημιακές σχολές το αντίστοιχο νούμερο είναι μηδέν ή σχεδόν μηδέν.

Πανεπιστήμιο Αθηνών
Ενας στους τέσσερις πτυχιούχους του Πανεπιστημίου Αθηνών μπαίνει στο «ψυγείο» για περισσότερο από δύο χρόνια. Από τους αποφοίτους του Ιδρύματος το 85% απασχολούνται ως μισθωτοί στο Δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα. Μόλις το 15% αναπτύσσει επιχειρηματική δράση. Μεταξύ των επιχειρηματιών πτυχιούχων η γυναικεία εκπροσώπηση είναι περίπου 18,5%.

Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
Πάνω από 900 ανέργους το χρόνο παράγει το Αριστοτέλειο. Σύμφωνα με τα στοιχεία του Γραφείου Διασύνδεσης του ΑΠΘ, υψηλή ανεργία πλήττει τμήματα που το 82% των αποφοίτων τους τα είχε συμπεριλάβει στην πρώτη πεντάδα των επιλογών τους στο μηχανογραφικό.

Γεωπονικό Αθηνών
Δύο στους δέκα αποφοίτους είναι άνεργοι, ενώ σχεδόν τρεις στους δέκα εργάζονται σε θέση άσχετη με το αντικείμενο των σπουδών τους. Είναι αξιοσημείωτο ότι το 35% των αποφοίτων που βρίσκονται σε αναζήτηση εργασίας παραδέχεται ότι η αποτυχία της προσπάθειάς τους οφείλεται σε δική τους άρνηση λόγω χαμηλών αποδοχών, κακών συνθηκών εργασίας κ.λπ.

Πανεπιστήμιο Αιγαίου
Σχεδόν ένας στους δέκα πτυχιούχους του Πανεπιστημίου Αιγαίου είναι άνεργος. Για περισσότερο από δύο χρόνια μένει στην ανεργία ένας στους τρεις άντρες πτυχιούχους. Το αντίστοιχο ποσοστό των γυναικών εκτινάσσεται στο 68%.

Πολυτεχνείο Κρήτης
Μεταξύ 3% και 4,5% κυμαίνεται το ποσοστό ανέργων μεταξύ των αποφοίτων των τμημάτων του Πολυτεχνείου Κρήτης. Πλην όμως από τους μηχανικούς ορυκτών πόρων το 70% απασχολείται σε «εντελώς άσχετο» ή «λίγο σχετικό» με τις σπουδές του αντικείμενο. Μηδενικό είναι το ποσοστό ετεροαπασχόλησης στον κλάδο των μηχανικών ηλεκτρονικών υπολογιστών. Ο χρόνος αναμονής από την ορκωμοσία μέχρι τη δουλειά δεν ξεπερνά τους τρεις μήνες.

Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης
240 ανέργους το χρόνο παράγει το Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης. Τουλάχιστον μία διετία χρειάζονται οι απόφοιτοι μέχρι να βρουν δουλειά.

Ελεύθερος Τύπος 26.5.2007 - Της Μαριτίνας Ζαφειριάδου

Βρήκαν αξιοκρατία σε άλλες χώρες…
Νεαροί Ελληνες που σπούδασαν και διαπρέπουν στο εξωτερικό

Εκεί στα ξένα έμαθαν για την αξιοκρατία χιλιάδες νεαροί Ελληνες οι οποίοι μετανάστευσαν κυρίως για σπουδές, αλλά παρέμειναν γιατί ανακάλυψαν «χρυσές ευκαιρίες» για δουλειά. Καταξιωμένοι επιστήμονες και περιζήτητα στελέχη μεγάλων εταιρειών, υψηλά αμειβόμενοι πλέον, γύρισαν -μετά πόνου- την πλάτη στην Ελλάδα του «μέσου» και των δημοσίων σχέσεων και χάραξαν την πορεία τους στηριζόμενοι στις δικές τους δυνάμεις, στις προσωπικές ικανότητες και στα γνωστικά τους εφόδια. Μπορεί να τους λείπουν η οικογένεια και οι φίλοι, ο ήλιος και τα βράδια στα ταβερνάκια, όμως η ζωή τους στο εξωτερικό χαρακτηρίζεται από υψηλή ποιότητα λόγω της άνετης διαβίωσης που διασφαλίζεται από τις αποδοχές τους. Η Σοφία στο Λονδίνο, ο Θέμης στη Γερμανία, ο Αρης και ο Στέλιος στο Λονδίνο έχουν φορές κατά νου την επιστροφή στην πατρίδα. Οι συνθήκες δεν έχουν ωριμάσει…

Η λάντζα και η εργατιά που έζησαν οι Ελληνες μετανάστες επί σειρά δεκαετιών του περασμένου αιώνα στην Αμερική, τη Γερμανία και την Αυστραλία έδωσε τη σκυτάλη στην καταξίωση σύγχρονων Ελλήνων επιστημόνων και στελεχών μεγάλων εταιρειών, που μετανάστευσαν όχι για να επιβιώσουν αλλά για να διαπρέψουν. Και τα κατάφεραν.

Εχουν στα χέρια τους το πιο δυνατό χαρτί, το πλούσιο βιογραφικό τους, που αποτελεί το καλύτερο διαβατήριο και δεν χρειάζονται ούτε «μέσα ούτε φοβερές γνωριμίες» για να ανελιχθούν. Δεν μοχθούν για την επιβίωση, εργάζονται υπό αρκετά άνετες συνθήκες για το «ευ ζην». Από τους περίπου 60.000 Ελληνες φοιτητές που σπουδάζουν στο εξωτερικό, αρκετοί είναι αυτοί που επιλέγουν να παραμείνουν εκεί και μετά τις σπουδές τους, γυρνώντας -μετά πόνου- την πλάτη στην Ελλάδα των «πενιχρών αμοιβών»…

Το «ουδέν μονιμότερον του προσωρινού» ταιριάζει μέχρι στιγμής γάντι στη Σοφία Μυλωνά, η οποία διανύει ήδη το 6ο έτος στην Αγγλία, ενώ η αρχική της πρόθεση ήταν να μείνει για δύο χρόνια και να επιστρέψει στην Ελλάδα. Σπούδασε Κτηνιατρική στη Θεσσαλονίκη και μετά το πτυχίο αναζήτησε δουλειά και μεταπτυχιακό. Επειτα από 3-4 μήνες άκαρπων προσπαθειών στην Ελλάδα, αποφάσισε να αναζητήσει την τύχη της στη Μεγάλη Βρετανία. «Η πρώτη μου εργασία ήταν στον έλεγχο τροφίμων σε σφαγεία. Οι συνθήκες ήταν αρκετά ικανοποιητικές, καθώς εργαζόμουν οκτάωρο, πληρωνόμουν όλες τις υπερωρίες, ενώ ο πρώτος μου μισθός ήταν τριπλάσιος από αυτόν που θα έπαιρνα αν έμενα στην Ελλάδα. Αν και η ζωή είναι πολύ ακριβή στην Αγγλία, από την πρώτη στιγμή είχα οικονομική άνεση και δυνατότητα να αποταμιεύω. Στην αρχή, έλεγα “θα κάτσω δύο χρόνια και θα φύγω”, έπειτα ήρθε στην Αγγλία ο φίλος μου και τωρινός μου σύζυγος, οπότε είχα άλλο ένα κίνητρο να παραμείνω. Τα θετικά είναι πολλά. Το σημαντικότερο είναι η αξιοκρατία, το γεγονός ότι με ένα καλό βιογραφικό μπορείς να πας μπροστά χωρίς να φοβάσαι ότι κάποιος άλλος θα σου φάει τη δουλειά επειδή είναι φίλος του διευθυντή. Θέλω κάποια στιγμή να επιστρέψω αλλά δεν έχω προσδιορίσει το πότε. Μου λείπουν η οικογένεια και οι φίλοι μου, αλλά έρχομαι στην Ελλάδα 3 - 4 φορές τον χρόνο, οπότε διατηρώ ζωντανή την επικοινωνία».

Ο Αρης Ασημάκης, 31 ετών, ζει τα τελευταία 12 χρόνια στη Μ. Βρετανία. Μετά το πρώτο πτυχίο στη Φυσική, πήρε και διδακτορικό στον τομέα των φυσικών επιστημών. Πριν από 6 χρόνια μετακόμισε από τη Βόρεια Αγγλία στο Λονδίνο, όπου εργάζεται ως φορολογικός σύμβουλος μεγάλης εταιρείας. «Αν επέστρεφα στην Ελλάδα θα ήμουν σε αναζήτηση δουλειάς για καιρό και δεν θα είχα τόσες πόρτες ανοιχτές. Αντίθετα, στο Λονδίνο, οι ευκαιρίες ήταν πολλές, το διδακτορικό μου ήταν επιδοτούμενο και οι συνθήκες της δουλειάς μου πολύ καλές. Εργάζομαι από τις 9.30 το πρωί μέχρι τις 6 το απόγευμα με ένα διάλειμμα μιας ώρας το μεσημέρι. Ο μισθός μου είναι πολύ καλός. Πιστεύω ότι στην Ελλάδα δεν υπήρχε περίπτωση να έχω τόσο καλές αποδοχές. Εδώ δεν χρειάζεται να χρησιμοποιήσεις μέσο για να βρεις δουλειά. Αρκεί να έχεις τα προσόντα και να είσαι ικανός.

Σκέφτεται να επιστρέψει κάποια στιγμή στην Ελλάδα, αλλά όχι άμεσα, καθώς η καριέρα στην πατρίδα δεν τον εμπνέει. «Επιπλέον έχω συνηθίσει το βρετανικό σύστημα, έχω διαμορφώσει τους όρους της ζωής μου, έχω φίλους, την κοπέλα μου, θα έρθει και η μητέρα μου να μείνει εδώ. Αν μου λείπει κάτι είναι ο ήλιος, η θάλασσα, τα ταβερνάκια, τα κουτούκια και φυσικά το ελληνικό καλοκαίρι. Αλλά έρχομαι μία φορά τον χρόνο για 2 βδομάδες και παίρνω τη δόση μου…».

Ο Θέμης Ραφαηλίδης, 34 ετών, εφαρμόζει μια… διαφορετική μέθοδο για να μη χάσει την επαφή του με την Ελλάδα. Ζει από Δευτέρα έως Παρασκευή στη Γερμανία και κάθε Σαββατοκύριακο επισκέπτεται τη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε Βιομηχανική Διοίκηση στην Ατλάντα των ΗΠΑ και εν συνεχεία εργάστηκε στη Νέα Υόρκη, στο τομέα των τεχνολογιών. Ειδικεύεται στη διαχείριση εφοδιαστικής αλυσίδας (εξοικονόμηση κόστους στην παραγωγή, προμήθεια, μεταφορά και διανομή προϊόντων), έναν κλάδο αρκετά περιορισμένο στην Ελλάδα. Εξι χρόνια στις ΗΠΑ και δύο χρόνια τώρα στο Ντούισμπουργκ της Γερμανίας του απέφεραν, όπως λέει, «συμπυκνωμένη γνώση και εμπειρία και φυσικά υψηλές αμοιβές. Μου δόθηκε η ευκαιρία να δουλέψω με μεγάλους πελάτες. Επέστρεψα στην Ελλάδα για να υπηρετήσω τη θητεία μου. Διαπίστωσα ότι το αντικείμενο της δουλειάς μου δεν ευδοκιμεί στη χώρα μας και ανταποκρίθηκα στην πρόταση των Γερμανών. Εργάζομαι περίπου 8 ώρες την ημέρα σε εξαιρετικά ευέλικτες συνθήκες, γι’ αυτό και είμαι ιδιαίτερα ευχαριστημένος. Πάντως, ελπίζω να ωριμάσουν γρήγορα οι συνθήκες ώστε να δουλέψω μόνιμα στην Ελλάδα, στον τομέα αυτό που σπούδασα».

Βρήκα αμέσως δουλειά χωρίς να έχω «μέσον»
Ο 28χρονος Στέλιος Τίγκας ζει εδώ και 4 χρόνια στο Λονδίνο. Τελείωσε τo τμήμα Πληροφορικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και συνέχισε με μεταπτυχιακό στον τομέα ασφάλειας πληροφοριών. Βρήκε αμέσως δουλειά απόλυτα συνυφασμένη με το αντικείμενο των σπουδών του και πριν από έναν χρόνο μεταπήδησε σε άλλη εταιρεία. Δηλώνει πολύ ικανοποιημένος από τις συνθήκες εργασίας και φυσικά από τις αποδοχές του. Υπογραμμίζει το «αξιοκρατικόν» της διαδικασίας που τηρείται σχεδόν ευλαβικά στη Μ. Βρετανία. «Στην πρώτη μου δουλειά δεν είχα καμία γνωριμία. Απλώς διάβασα μια αγγελία, έκανα την αίτηση και με πήραν αφού είδαν το βιογραφικό μου. Στη δεύτερη είχα επιπλέον τις καλές συστάσεις από την εταιρεία, όπου πρωτοεργάστηκα. Αυτό που με κράτησε στο Λονδίνο ήταν η αξιοπρέπεια στη δουλειά. Το συμβόλαιο κάνει λόγο για 7,5 ώρες και συνήθως αυτό τηρείται. Οι υπερωρίες πάντοτε αμείβονται. Με τα χρήματα αυτά ζεις μια πολύ άνετη ζωή».

Ο Στέλιος δεν έχει αποφασίσει ακριβώς πότε θα επιστρέψει στην Αθήνα, αν και υπολογίζει ότι θα μείνει τουλάχιστον δύο χρόνια στο Λονδίνο. «Μου λείπουν φυσικά η οικογένεια και οι φίλοι μου, αν και έρχομαι τρεις φορές τον χρόνο στην Ελλάδα. Αυτό που έχει αλλάξει πολύ είναι η οπτική γωνία από την οποία βλέπω πλέον τη χώρα μας και πρέπει να σας πω ότι είναι πλέον μόνο θετική»…

Καθημερινή 28.4.2007 - Της Ελενας Καρανατση