Nuke Posts

Δε χρειάζεστε τις συστάσεις μου, ο τίτλος και μόνο τα λέει όλα. Λίγο πολύ όλοι γνωρίζετε για τον διάσημο Έλληνα ζωγράφο Δομήνικο Θεοτοκόπουλο ή έχετε δει πίνακά του με τις εξαϋλωμένες ανθρώπινες μορφές που είναι λες και πρόκειται να χαθούν σα λεπτή δέσμη καπνού στα σκοτεινά φόντα του. Η σημερινή αναφορά γίνεται με αφορμή τη νέα ταινία του Γιώργου Σμαραγδή που πρόκειται να βγει στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 18 Οκτωβρίου και σε παγκόσμια πρεμιέρα και η οποία βασίζεται στο βιβλίο του Δημήτρη Σιατόπουλου El Greco – ο ζωγράφος του Θεού.

Πρόκειται για μια Ευρωπαϊκή συμπαραγωγή η οποία ακολουθεί τα χνάρια του μεγάλου ζωγράφου από την Κρήτη στην Ισπανία. Τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν σε τρεις χώρες Ελλάδα (Κρήτη, Ρόδο, Αθήνα σε ειδικά διαμορφωμένο studio), Ιταλία και Ισπανία.
Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι ο Nick Ashdon στο ρόλο του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου, ο Juan Diego Botto στο ρόλο του ιεροεξεταστή Νίνο ντε Γκεβάρα, η Laia Marull παίζει τη σύντροφο του κεντρικού ήρωα ενώ ο Λάκης Λαζόπουλος παίζει τον ρόλο του επιστήθιου φίλου του ζωγράφου το Νικολό. Το cast των ηθοποιών περιλαμβάνει πολλούς καταξιωμένους Έλληνες όπως την Ντίνα Κώνστα, τη Δήμητρα Ματσούκα, την Κατερίνα Χέλμη, το Ρένο Χαραλαμπίδη, το Δημήτρη Καλιβωκά και φυσικά τον αείμνηστο Σωτήρη Μουστάκα που παίζει το ρόλο του Titiano.
Η μουσική είναι του Βαγγέλη Παπαθανασίου, τα σκηνικά του Δαμιανού Ζαρίφη ενώ τα 800 και πλέον κοστούμια σχεδίασε και επιμελήθηκε η Lala Huete.

Εν αναμονή λοιπόν του El Greco, 2 εικοσιτετράωρα μείνανε ακόμα…

Από σχόλιο ενός blogger: “Egw aristeros den eimai oute deksios…Eimai molis 20 xronwn kai den anikw se kamia parataksi alla kathe fora dakryzw otan vlepw ta gegonota tou Polytexneiou…Aporw pws yparxoun anthrwpoi pou to amfisvitoun…”

Ο Νοέμβριος στην Ήπειρο αποστάζει τα υπολείματα των σταφυλιών του Σεπτεμβρίου και γεμίζει τα κελάρια με τσίπουρο!

Στην Ελλάδα, η πώληση αποσταγμάτων για απ’ ευθείας κατανάλωση ήταν απαγορευμένη μέχρι το 1988. Μόνο οι αμπελουργοί σε ορισμένες περιοχές είχαν το δικαίωμα να αποστάζουν και να εμπορεύονται, σε τοπικό επίπεδο, τα στέμφυλα, ενώ επιτρεπόταν και η πώληση του αποστάγματος σε εταιρείες παραγωγής οινοπνεύματος. Σήμερα, με την ψήφιση νόμου από το 1988 για την παραγωγή αποστάγματος στέμφυλων, επιτρέπεται η παραγωγή και διάθεση τσίπουρου σε όλη την Ελλάδα μόνο με ειδική άδεια και υπό τις προϋποθέσεις που ορίζει ο νόμος.

Η πρώτη ύλη για την παραγωγή του τσίπουρου είναι τα στέμφυλα (ή στράφυλα ή τσίπουρα), δηλαδή τα ράκη (υπολείματα) των σταφυλιών που μένουν μετά το πάτημα και την εξαγωγή του μούστου για την παραγωγή κρασιού. Οι Ηπειρώτες, οι Μακεδόνες και οι Θεσσαλοί τα λένε τσίπουρα και οι Κρητικοί τα ονομάζουν τσίκουδα - συνεπώς τσίπουρο και τσικουδιά είναι το ίδιο πράγμα. Απλώς οι Μακεδόνες και οι Θεσσαλοί προτιμούν κατά την παραγωγή να προσθέτουν γλυκάνισο, ενώ οι Κρητικοί και οι Ηπειρώτες όχι. Και αυτή μάλλον είναι και η μόνη ουσιαστική διαφορά.

Τα στέμφυλα βράζουν με δυνατή φωτιά σε ειδικό μπρούτζινο καζάνι. Οι υδρατμοί περνούν από ένα ενσωματωμένο στο πάνω μέρος του καζανιού σωλήνα που περνά μέσα από μια δεξαμενή κρύου- συνεχούς ροής- νερού ώστε να υγροποιηθεί. Το τσίπουρο παράγεται σε 20 με 22 γράδα (50-55 αλκοολικοί βαθμοί). Μετά αποθηκεύεται σε γυάλινες μπουκάλες.

Το τσίπουρο σερβίρεται σε μικρά ποτήρια και καταναλώνεται κάποιες φορές σκέτο, αλλά συνήθως με συνοδεία μεζέδων (σουβλάκια, κοντοσούφλι, λουκάνικα).

Έστω και αργά αρχίσαμε να βλέπουμε στην πράξη τις νέες αίθουσες διδασκαλίας για εκπαίδευση από απόσταση.

Μια από αυτές τις αίθουσες βρίσκεται στην πόλη μας στο Περιφερειακό Ινστιτούτο Επιμόρφωσης του Εθνικού Κέντρου Δημόσιας Διοίκησης (Ν. Ζέρβα 28-30 στη στοά Σάρκα) και χρησιμοποιείται για την υλοποίηση επιμορφωτικών προγραμμάτων.

Η διδασκαλία γίνεται μέσω της υποδομής του έργου “Σύζευξις” που σκοπό έχει να ενώσει δικτυακά όλες τις δημόσιες υπηρεσίες δίνοντας τη δυνατότητα μεταφοράς δεδομένων (εικόνα, βίντεο, φωνή, κλπ) με ταχύτητες που μπορεί να φτάσουν αλλά και να ξεπεράσουν τα 34 Μbit το δευτερόλεπτο.

Για να γίνει αντιληπτό το μέγεθος της ταχύτητας θα μπορούσαμε να το συγκρίνουμε με ένα τρένο υψηλών ταχυτήτων (320 - 440 χλμ/ώρα), κάτι σαν το γαλλικό TGV. Με τη μόνη διαφορά ότι, τα τρένα υψηλών ταχυτήτων μειώνουν το χρόνο μεταφοράς των πολιτών προς προορισμούς όπου αναζητούν υπηρεσίες (εκπαίδευση, εργασία, κλπ) ενώ οι ηλεκτρονικές γραμμές υψηλών ταχυτήτων κάνουν το αντίθετο, φέρνουν τις υπηρεσίες στον τόπο κατοικίας των πολιτών.

Είναι λοιπόν πραγματικά εντυπωσιακό, ακόμη και για ανθρώπους της πληροφορικής, να βλέπει κανείς πρακτικά αποτελέσματα από την χρήση της τεχνολογίας. Το σεμινάριο που υλοποιείται αυτή την εβδομάδα στα Γιάννενα έχει θέμα την “εκμάθηση της μεθοδολογίας ανάπτυξης εκπαιδευτικού λογισμικού”. Ο δάσκαλος παραδίδει το μάθημα από την Αθήνα και οι μαθητές βρίσκονται στα Γιάννενα, στο Ηράκλειο Κρήτης και στην Αθήνα. Επικοινωνούμε όλοι σε πραγματικό χρόνο με εικόνα και ήχο και ο παραδοσιακός πίνακας έχει αντικατασταθεί με ηλεκτρονικό τον οποίο βλέπουμε όλοι ανεξάρτητα από το που βρισκόμαστε. Σε κάθε φυσικό χώρο υπάρχει ένας τεχνικός υπεύθυνος που χειρίζεται το σύστημα (τηλεόραση, μικρόφωνο, κλπ) τηλε-εκπαίδευσης και ένας υπεύθυνος για τον συντονισμό της τάξης ο οποίος αποτελεί το μακρύ χέρι και βλέμα του δασκάλου που βρίσκεται στην Αθήνα.

Η συμμετοχή σε ένα σεμινάριο που γίνεται μακριά από τον τόπο κατοικίας σου σε κάνει να αισθάνεσαι ότι η τεχνολογία “σπάει” την απομόνωση και δημιουργεί νέες ευκαιρίες. Δημιουργεί ηλεκτρονικές διόδους πρόσβασης σε υπηρεσίες που βρίσκονται χιλιόμετρα μακριά από τον χώρο διαβίωσης. Αυτός βέβαια είναι και ο ρόλος της τεχνολογίας. Να εξυπηρετεί πρακτικές ανάγκες του ανθρώπου και να διευκολύνει την καθημερινότητα του.

Τα χάλκινα καλώδια και οι οπτικές ίνες του δικτύου “Συξευξις” δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια “Ηλεκτρονική Εγνατία Οδός” που δίνει τη δυνατότητα στους πολίτες, μεταξύ άλλων, να εκπαιδεύονται χωρίς να μετακινηθούν από τον φυσικό τόπο κατοικίας τους. Αυτή λοιπόν είναι η ευρυζωνικότητα. Αυτή η δυσνόητη λέξη θα γίνει κατανοητή μόνο εκ του αποτελέσματος. Όταν δηλαδή οι πολίτες θα δούν νέες υπηρεσίες, όπως η εκπαίδευση από απόσταση, που θα βελτιώνουν την επαγγελματική και κοινωνική ζωή τους.

Κάλιο αργά παρά ποτέ… και ας ευχηθούμε να μην είναι μια ακόμη χαμένη πιλοτική δράση στα πλαίσια κάποιου προγράμματος η οποία θα σταματήσει μόλις παραδοθεί η απαραίτητη αναφορά πεπραγμένων στην Ευρωπαϊκή Ένωση…