Nuke Posts

* Κανένα από τα κόμματα δεν θέλει να αλλάξει κάτι στη δομή του Δημοσίου, διότι και τα δύο στηρίζονται ακριβώς από αυτή τη δομή

ΓΡ. ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ

Οι συζητήσεις για συνεργασία μεταξύ των δύο μεγάλων κομμάτων αν οι επόμενες εκλογές δεν δώσουν αυτοδυναμία είναι λίγο-πολύ αδιάφορες. Αφορούν μόνο τα κομματικά στελέχη και τους παρατρεχάμενούς τους οι οποίοι θα κληθούν να ξαναμοιράσουν την πίτα με θυσίες και από τις δύο μεριές. Μια τέτοια συνεργασία δεν θα έχει κανένα αποτέλεσμα επί της ουσίας ούτε θα λύσει κανένα από τα μεγάλα προβλήματα της χώρας. Θα μπορούσε αυτό να συμβεί αν τα δύο μεγάλα κόμματα ήταν αποφασισμένα να βάλουν το μαχαίρι στο κόκαλο και να αντιμετωπίσουν το κεντρικό πρόβλημα, που είναι ο ισοπεδωτικός ρόλος του δημοσίου τομέα και κυρίως της γραφειοκρατίας των υπουργείων που εμποδίζει την ανάπτυξη της χώρας.

Ωστόσο κανένα από τα κόμματα δεν θέλει να αλλάξει κάτι στη δομή του Δημοσίου, διότι και τα δύο στηρίζονται ακριβώς από αυτή τη δομή. Οι έλληνες πολιτικοί θεωρούν ότι πολιτική είναι η διαχείριση του Δημοσίου, δηλαδή το μοίρασμα του δημοσίου χρήματος στους ημετέρους του κάθε κόμματος. Λογικά, η Νέα Δημοκρατία με τον Καραμανλή και τον Αλογοσκούφη θα έπρεπε από τα δύο πρώτα χρόνια που ανέλαβε τη διακυβέρνηση να έχει περάσει όλες τις αλλαγές που απαιτούνται για να ξεφύγει η χώρα από τον ασφυκτικό εναγκαλισμό της γραφειοκρατίας του Δημοσίου. Αν το είχαν κάνει αυτό σήμερα δεν θα αντιμετώπιζαν τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν ούτε στο οικονομικό επίπεδο ούτε σε επίπεδο διαφθοράς της δημόσιας διοίκησης.

Δεν το έκαναν διότι απλούστατα το κόμμα τους δεν το επιτρέπει. Το κόμμα ζει και στηρίζεται από τη διεφθαρμένη δημόσια διοίκηση που εξυπηρετεί το μοίρασμα του δημοσίου χρήματος. Αντίστοιχα είναι τα πράγματα στο ΠαΣοΚ. Η δομή του κόμματος είναι ανάλογη, το ίδιο και η νοοτροπία του. Πώς λοιπόν θα μπορέσουν δύο κόμματα που στηρίζονται στη διαχείριση της ισχύος του Δημοσίου να λύσουν από κοινού αυτό το πρόβλημα; Δεν θα μπορέσουν. Ούτε καν θα το θελήσουν. Στόχος της συνεργασίας αυτής θα είναι να συνδιαχειριστούν την κατάσταση παίζοντας για όσο καιρό διαρκεί αυτή η συνεργασία ένα παιχνίδι αναμονής μέχρις ότου κάποιος καταφέρει να αποκτήσει αυτοδυναμία στις επόμενες εκλογές.

Η συγκυβέρνηση ΠαΣοΚ - ΝΔ θα είχε νόημα αν οι ηγέτες των δύο κομμάτων ήταν αποφασισμένοι από κοινού να τα αλλάξουν όλα και αν είχαν τη δυνατότητα να επιβάλουν αυτές τις αλλαγές στα κόμματά τους. Ούτε οι ηγέτες είναι αποφασισμένοι ούτε στα κόμματά τους μπορούν να επιβάλουν τις αλλαγές. Συνεπώς κανένα θετικό αποτέλεσμα δεν θα προκύψει από αυτή τη συνεργασία. Είναι πολύ αμφίβολο αν και από άλλες συνεργασίες, όπως π.χ. μεταξύ ΠαΣοΚ και ΣΥΡΙΖΑ ή μεταξύ ΝΔ και ΛΑΟΣ, θα μπορούσε να προκύψει κάτι θετικό για τη χώρα. Οι συνεργασίες αυτές θα έλυναν το πρόβλημα της ύπαρξης μιας διαχειριστικής κυβέρνησης αλλά δεν θα οδηγούσαν σε μεταρρυθμίσεις.

Το ζητούμενο σήμερα δεν είναι να συζητούμε για κυβερνήσεις συνεργασίας ή για αυτοδυναμίες. Το ζητούμενο είναι η αλλαγή την οποία κανένας έλληνας πολιτικός αυτή τη στιγμή δεν μπορεί να εξασφαλίσει. Ο μόνος φορέας που εξασφαλίζει κάποια πρόοδο είναι η Ευρωπαϊκή Ενωση με τις οδηγίες της και τις αποφάσεις των δικαστηρίων της και η λύση δυστυχώς θα βρεθεί μέσα από μια βαθιά οικονομική και πολιτική κρίση που δεν απέχουν πολύ ακόμη για να εκδηλωθούν. Ως τότε οι πολίτες θα πρέπει να σκέφτονται και να δρουν σαν να μην υπάρχει κράτος.

Διότι ούτως ή άλλως το ελληνικό κράτος σήμερα ούτε τα προβλήματα των πολιτών μπορεί να λύσει ούτε καν να τους εξασφαλίσει συνθήκες ασφάλειας και ηρεμίας για να προοδεύσουν. Και δυστυχώς πολύ σύντομα αναμένεται ότι θα επαληθευθεί η πρόβλεψη των «Financial Times» ότι θα υπάρξει κύμα μετανάστευσης από την Ελλάδα στο εξωτερικό. Μόνο που αυτή τη φορά οι μετανάστες δεν θα είναι βιομηχανικοί εργάτες ή οικοδόμοι, αλλά νέοι επιστήμονες οι οποίοι δεν μπορούν εδώ να βρουν μια αξιοπρεπή δουλειά και να διεκδικήσουν ένα ικανοποιητικό επίπεδο ζωής.

Το ΒΗΜΑ, 17/08/2008

Χρ. Δαμουλιανου

Ομιλείτε… κινεζικά; Αν όχι και αν συμβαίνει η γλωσσομάθειά σας να εξαντλείται σε δύο μόνο ξένες γλώσσες, πέραν της μητρικής σας, καλύτερα να βιασθείτε… Ο Ευρωπαίος Επίτροπος για την Πολυγλωσσία (Μultilingualism), ο κ. Leonard Orban, μας τα είπε ξεκάθαρα από το Oσλο όπου συναντήθηκε πρόσφατα με τους υπουργούς Παιδείας των κρατών-μελών της Ε.Ε. «Η Ευρώπη έχει γίνει πλέον ιδιαιτέρως πολυπολιτισμική και οφείλουμε να δώσουμε έμφαση στην πολυγλωσσία των πολιτών της, γιατί έτσι της εξασφαλίζουμε ανταγωνιστικό οικονομικό πλεονέκτημα στην παγκόσμια αγορά».

Στη νέα λοιπόν ευρωπαϊκή στρατηγική για την προώθηση της πολυγλωσσίας, η εκμάθηση ξένων γλωσσών εντάχθηκε στη διά βίου μάθηση για όλους. Και ιδιαιτέρως για τους εργαζόμενους. Οσο για την εκμάθηση της… κινεζικής, έστω και αν η γλώσσα αυτή για εμάς είναι συνώνυμο του ακατανόητου είτε του ακατόρθωτου εδώ και τρία χρόνια το έχει επισημάνει η παγκόσμια Εταιρεία Συμβούλων Korn/ Ferry International που ειδικεύεται στην εξεύρεση στελεχών για τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις και τους μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς στην Ευρώπη, Αμερική, Ασία/Ειρηνικό: «Στη Βόρεια Αμερική, οι σύμβουλοι μας όταν αναζητούν στελέχη για τις επιχειρήσεις δίνουν προτεραιότητα στη γνώση της ισπανικής και ακολουθούν η γαλλική και …τα κινεζικά». Αυτά προέκυψαν από έρευνα που πραγματοποίησαν μεταξύ των διεθνών Συμβούλων τους. Στην Ευρώπη, το 42% απάντησε ότι μεταξύ των δύο –υψηλού επιπέδου εκπαίδευσης και πολυγλωσσίας– θεωρεί τη δεύτερη ως μεγαλύτερο πλεονέκτημα για την επιλογή ενός στελέχους. Και είχαν ήδη προδικάσει από τότε ότι «σε δέκα χρόνια η πολυγλωσσία θα έχει ακόμη μεγαλύτερη σημασία απ’ ότι σήμερα». Για την Ευρώπη, στην πλειονότητα τους πιστεύουν ότι η γνώση δύο γλωσσών για τα στελέχη είναι το ελάχιστο. Ωστόσο, ζωτικής σημασίας για το επιχειρηματικό περιβάλλον. Στην Αμερική, το ποσοστό αυτό είναι χαμηλότερο (34%). Ενώ οι εργοδότες από τη δική τους πλευρά ζητούν ως πρώτη επιλογή ξένης γλώσσα την αγγλική.

Υπάρχουν, βέβαια κλάδοι εργασίας στους οποίους η γνώση και η επικοινωνία σε ξένες γλώσσες είναι «εκ των ων ουκ άνευ». Μήπως όμως η πολυγλωσσία ακυρώσει και το επάγγελμα του διερμηνέα και του μεταφραστή στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή και στο Ευρωκοινοβούλιο; Ασφαλώς, όχι. Γιατί είναι βασικό αξίωμα της Ευρωπαϊκής Ενωσης ότι «οι πολίτες της και οι εκλεγμένοι εκπρόσωποι τους πρέπει να έχουν το ίδιο δικαίωμα πρόσβασης στην Ε.Ε. και να είναι σε θέση να επικοινωνούν με τα θεσμικά της Οργανα και τις Αρχές της στην εθνική τους γλώσσα».

Καθημερινή - 10/8/2008

Tου Xρηστου Γιανναρα

Οταν οι πολίτες των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ενωσης προσέρχονται στις κάλπες, είναι για να εκλέξουν κυβέρνηση που θα διαχειριστεί τη λειτουργία του κράτους σε διάστημα συγκεκριμένων ετών. Το κράτος υπάρχει, λειτουργεί, η εκάστοτε κυβέρνηση απλώς διαχειρίζεται τη λειτουργία του, την κατευθύνει στους προγραμματισμούς της στόχους που ο λαός ενέκρινε - επέλεξε με την ψήφο του.

Μόνο στην Ελλάδα ψηφίζουμε στις εκλογές όχι κυβέρνηση που θα διαχειριστεί τη λειτουργία του κράτους, αλλά αρχηγό-σωτήρα που θα συγκροτήσει κράτος, θα το κάνει να λειτουργήσει, θα «επανιδρύσει» το κράτος. Είναι η εναγώνια προσδοκία μας από την εποχή του Καποδίστρια και συνεχίζεται ακόμα: Να βρεθεί ηγέτης που να φτιάξει κράτος και για μας του Ελληνες, θεσμούς, λειτουργίες κοινωνικού σώματος στην Ελλάδα. Εκατόν ογδόντα χρόνια τώρα ψηφίζουμε με την ελπίδα μήπως και γίνει το θαύμα.

Το αυτονόητο για τους άλλους θα είναι θαύμα για μας. Να αποκτήσουμε υπουργεία, δημόσιους οργανισμούς, υπηρεσίες κοινής ωφέλειας που να λειτουργούν, να υπηρετούν τις κοινές ανάγκες. Να είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι κοινωνικοί λειτουργοί, όχι συνδικαλισμένα παράσιτα, εκβιαστές του πολίτη. Τα νοσοκομεία, τα σχολειά, οι κοινωνικές ασφαλίσεις, η δημόσια τάξη, τα τρένα, τα λιμάνια, η είσπραξη των φόρων να λειτουργούν αυτοδύναμα και αποτελεσματικά όποια κυβέρνηση κι αν βρίσκεται στην εξουσία. Να μην εξαρτάται η λειτουργία και η στελέχωση του κράτους από την κυβέρνηση, να χωριστεί το κράτος από την κυβέρνηση.

Στην Ελλάδα, το κάθε κόμμα που γίνεται κυβέρνηση παραδίδει θεσμούς και λειτουργίες στα στίφη ενός υπόκοσμου κομματικών «ημετέρων» που καιροφυλαχτούν να διαγουμίσουν την κοινωνική περιουσία, να ηδονιστούν με την αυθαιρεσία του εξουσιαστή. Γνωστά και χιλιοειπωμένα όλα αυτά, όμως δεύτερη πολιτική δύναμη στη χώρα, «αξιωματική αντιπολίτευση», παραμένει με την ψήφο των εμπαιγμένων πολιτών, το κόμμα που κατάργησε και το τελευταίο ίχνος λειτουργικής αυτοδυναμίας του κρατικού μηχανισμού: Το ΠΑΣΟΚ ακύρωσε τον θεσμό των Γενικών Διευθυντών στα υπουργεία και ισοπέδωσε την υπαλληλική ιεραρχία εγκαθιστώντας σμήνη χρυσοπληρωμένων κομματανθρώπων ως υπουργικών «συμβούλων». Και ο λαός επιβραβεύει αυτόν τον φασιστοειδή κομματικό ολοκληρωτισμό διατηρώντας στο πολιτικό προσκήνιο τους αυτουργούς. Ο ίδιος λαός χαρίζει δεύτερη τετραετία σε μια κυβέρνηση που υποσχέθηκε «επανίδρυση του κράτος», του διαλυμένου από εικοσάχρονη φαυλότητα, ενώ δεν έκαναν τίποτε άλλο οι επανεκλεγέντες από το να στήσουν τη δική τους φαυλεπίφαυλη, αναιδέστατη καμαρίλα.

Ποιος θα μπορούσε να πραγματοποιήσει τον χωρισμό της κυβέρνησης από το κράτος στην Ελλάδα;

Από τα πολιτικά κόμματα είναι παρανοϊκό να περιμένουμε τέτοια πρωτοβουλία. Τα δύο λεγόμενα «κόμματα εξουσίας» απέδειξαν επανειλημμένα ότι λειτουργούν μόνο με τη λογική και τον στόχο να συγκροτούν διαδοχικά το δικό του κομματικό το καθένα κράτος. Τα δε δύο του μεταπρατικού μαρξισμού κόμματα συντηρούν την ιδεολογία (και τη νοοτροπία και τις πρακτικές) που γέννησαν την ύβρι, το κομματικό κράτος.

Για να γίνει ο χωρισμός της κυβέρνησης από το κράτος χρειαζόμαστε καινούργιο Σύνταγμα, επομένως σύγκληση Συντακτικής Συνέλευσης που θα δώσει στη χώρα νέο καταστατικό χάρτη, αναιρετικό των προϋποθέσεων της κομματοκρατίας. Αν εμφανιστεί ένα καινούργιο κόμμα που θα επαγγελθεί αυτή τη σύγκληση Συντακτικής Συνέλευσης και θα περιμένει, μέσα στο πλαίσιο του σημερινού τρόπου εκλογικής διαδικασίας, την ψήφο του λαού για να πραγματοποιήσει τον στόχο του, σίγουρα θα πρόκειται για σύμπραξη ιδεόληπτων αφελών: Είναι λογικά και πραγματικά αδύνατο να επιτρέψει η κομματοκρατία (παντοδύναμο σήμερα και ολοκληρωτικών μεθόδων καθεστώς) την επιβίωση σοβαρού πολιτικού σχήματος που να την υπονομεύσει. Υπάρχουν πολλοί τρόποι να εξουδετερωθεί ένα τέτοιο εγχείρημα και ο αποτελεσματικότερος είναι η διακωμώδησή του.

Αλλά και να γινόταν δυνατό να φτάσουμε θαυματουργικά στο στάδιο να μπορεί να συγκληθεί συντακτική καινούργιου Συντάγματος εθνοσυνέλευση, πώς θα επιλέγονταν τα μέλη της; Η προσφυγή σε κάλπες είναι μέθοδος εντελώς, μα εντελώς αφερέγγυα σήμερα. Η ελλαδική κοινωνία αποδείχνει σταθερά και κατά συρροήν ότι δεν μπορεί να ξεχωρίσει ποιότητες, να εκτιμήσει την ανθρώπινη αξιοσύνη και ωριμότητα. Θα έστελνε σε μια Συντακτική Εθνοσυνέλευση ηθοποιούς και πάλι των τηλεοπτικών σίριαλ, μπασκετμπολίστες, προπονητές, εκφωνητές του ποδοσφαίρου στο ραδιόφωνο, λαϊκές τραγουδίστριες. Οσο τα τηλεοπτικά κανάλια παραμένουν έξω από κάθε κοινωνικό έλεγχο, όργανα χειραγώγησης της ελλαδικής κοινωνίας από οργανωμένα, διαπλεκόμενα με την κομματοκρατία συμφέροντα, κάθε εκλογική διαδικασία θα είναι φενάκη. Μην ξεχνάμε ότι η ελλαδική κοινωνία έχει ένα απελπιστικά μεγάλο ποσοστό λειτουργικώς αναλφαβήτων. Και φαινόμενα εξηλιθίωσης μεγάλων μαζών πληθυσμού εφιαλτικά.

Ενα καινούργιο Γουδί (βραχυχρόνιο μεταπολιτευτικό κίνημα και όχι πραξικόπημα δικτατορίας στρατιωτικών) αποκλείεται: Θα έθετε αμέσως την Ελλάδα εκτός Ευρωπαϊκής Ενωσης συνεπιφέροντας κατάρρευση κάθε κρατικής λειτουργίας. Και επιπλέον, το μέσο επίπεδο καλλιέργειας και οξύνοιας των στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων μοιάζει, στις δημόσιες εκφάνσεις του, πολύ χαμηλό. Δεν μπορούν πια οι στρατιωτικοί να πυροδοτήσουν και να εκφράσουν κοινωνική έκρηξη.

Το τελευταίο ενδεχόμενο για μεταπολιτευτική αλλαγή είναι μια εθνική καταστροφή: Να επιβάλει η Υπερδύναμη ένα καινούργιο μακεδονικό Κόσοβο με πρωτεύουσα τη Θεσσαλονίκη ή να προσαρτήσει η Τουρκία τη δυτική Θράκη και τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου. Τότε ίσως συμβεί η κοινωνική έκρηξη που θα στείλει στο σπίτι τους (ή στον Κορυδαλλό) τις σημερινές, εγκληματικής ιδιοτέλειας και αηδιαστικής φαυλότητας πολιτικές «δυνάμεις» και θα προκύψει Συντακτική Εθνοσυνέλευση, καινούργιο Σύνταγμα, κράτος χωρισμένο από την κυβέρνηση.

Υπάρχει κάτι χειρότερο από το να πεθάνει ιστορικά ένας λαός: Να νομίζει ότι ζει παρακολουθώντας καθημερινά, για κάποιες δεκαετίες, την κηδεία του.

Εφημερίδα Καθημερινή - 10/8/2008

Συνέντευξη με τον πρόεδρο του ΕΣΥΠ καθηγητή Θάνο Βερέμη

Ο πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας, Θ. Βερέμης, μιλάει για τις κακοδαιμονίες της Παιδείας και τη νοοτροπία της φουστανέλας

Συνέντευξη στον Τακη Καμπυλη

Στην επαναφορά των πρότυπων και πειραματικών σχολείων προσανατολίζεται το υπουργείο Παιδείας, σύμφωνα με τον πρόεδρο του Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας καθηγητή Θάνο Βερέμη. Σε συνέντευξή του στην «Κ», μιλάει επίσης για «τα βιβλία με φουστανέλες», για το μάθημα των Θρησκευτικών, αλλά και για τον «συντηρητισμό της ελληνικής κοινωνίας». Ο κ. Βερέμης χαρακτηρίζει ως «μύθο» το ενδεχόμενο ίδρυσης ιδιωτικών πανεπιστημίων και επιτίθεται -για μία ακόμη φορά- στις «συναλλαγές» και την κομματοκρατία εντός των ΑΕΙ. Μιλάει για «μαθητές - παπαγάλους» και για το φινλανδικό μοντέλο στην Παιδεία.

Επανέρχονται τα πρότυπα δημόσια σχολεία

H (καθαρά) εκπαιδευτική είδηση από τη συνέντευξη με τον πρόεδρο του Εθνικού Συμβούλιου Παιδείας ήταν διπλή: Aφορά τη διάθεση του υπουργείου Παιδείας να επαναφέρει τον θεσμό των πρότυπων δημόσιων σχολείων - μέτρο επικοινωνιακά δυνατό, πολιτικά άμεσο και πρακτικά δυνατό. Kαι, επίσης, να επαναφέρει το «εξεταστικό», ήτοι τον τρόπο αλλαγής των πανελλαδικών εξετάσεων - μέτρο επικοινωνιακά πολύ δυνατό, πολιτικά επικίνδυνο και πρακτικά πιθανόν αναποτελεσματικό. (Υπενθυμίζεται ότι στις αρχές της εβδομάδας επανατέθηκαν σε διάλογο οι προτάσεις ΕΣΥΠ για το «προπαρασκευαστικό έτος μετά το Λύκειο»).

Ενα ακόμη ερώτημα προέκυψε μετά τη συνέντευξη στα (νέα) άδεια μακρόστενα γραφεία του Eθνικού Συμβουλίου Παιδείας, στις αρχές της Συγγρού - το ίδιο μίζερα, αν και πιο φωτεινά από τα προηγούμενα στη Mητροπόλεως. Λοιπόν, η ελευθερία έκφρασης ή είναι κατάκτηση ή ηρωική έξοδος; Διότι ο καθηγητής Θάνος Bερέμης με την ιδιότητά του ως πρόεδρος του EΣYΠ παίρνει θέση σε πολλά του δημόσιου διαλόγου. Για τον «μύθο» των ιδιωτικών πανεπιστημίων («πουθενά στην Eυρώπη δεν υπάρχουν ιδιωτικά πανεπιστήμια, το καλό είναι το δημόσιο πανεπιστήμιο»), για τον «επαρχιωτισμό και τον βαθιά συντηρητικό χαρακτήρα της ελληνικής κοινωνίας», για την «(εθνική) ομοιογένεια» που αρχικά η κατασκευή της «ωφέλησε, αλλά σήμερα είναι το μεγάλο πρόβλημα της κοινωνίας», για την απόσυρση ενός όχι «ιδιαίτερα καλού» βιβλίου ιστορίας που «δυστυχώς αντικαταστάθηκε από ένα βιβλίο γεμάτο φουστανέλες». Eπίσης, με τις σκέψεις του για το μάθημα των θρησκευτικών, αλλά και για τους «μαθητές - παπαγάλους» («θα καταργούσα όλα τα σημερινά βιβλία, αλλά πού να βρεις βιβλιοθήκες;»).

Yποστηρίζει (φυσικά) τα μέτρα Γιαννάκου στα AEI. Πιστεύει πως ιδίως η εκλογή πρυτάνεων και προέδρων τμημάτων με καθολική ψηφοφορία έφερε ήδη «ρήγμα στο σύστημα, θα φανεί το πολύ σε μία 5ετία». Mιλάει με πάθος για την ντροπή των μέχρι πρόσφατα «συναλλαγών στα AEI, ακόμη και επώνυμοι -έχει ακουστεί ότι- πήραν χαριστικά διδακτορικά και πτυχία» αλλά και για τα συνολικότερα προβλήματα που ξεκινούν από το χάλι της «δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης».

Δεν υπάρχουν ιδιωτικά ΑΕΙ στην Ευρώπη

Οταν ο γιος του κ. Bερέμη –πριν από χρόνια– γράφτηκε στην πρώτη τάξη ενός μέσου δημοτικού σχολείου στην Aγγλία, ένα πράγμα εντυπωσίασε τον σημερινό πρόεδρο του EΣYΠ: «Oι μαθητές πήγαιναν στη βιβλιοθήκη, ξεσήκωναν κάμποσα βιβλία κι έρχονταν μετά σπίτι και τα ξεφύλλιζαν». Tο όνειρο των σχολικών βιβλιοθηκών και η κατάργηση του ενός εγχειριδίου. «Bλέπουμε τι κακό έχει κάνει η παπαγαλία. Kαμία κριτική σκέψη, η γνώση είναι διεκπεραιωτική. Kαι οι αντιδράσεις για, όποια, αλλαγή είναι μεγάλες». Nαι, αλλά η κυρίως συζήτηση αφορά κατ’ αρχήν την είσοδο των επιχειρήσεων, του ιδιωτικού τομέα σε όλα τα στάδια της Eκπαίδευσης. «Eγώ θυμάμαι ότι στην εποχή μου –και αργότερα– στα ιδιωτικά σχολεία πήγαιναν οι κακοί μαθητές, όσοι δεν είχαν πρόθεση να συνεχίσουν σε AEI. Kαι ας σταματήσει αυτός ο μύθος για τα ιδιωτικά AEI. Πουθενά στην Eυρώπη, στις χώρες με σημαντικό επίπεδο Aνώτατης Eκπαίδευσης, δεν υπάρχουν ιδιωτικά πανεπιστήμια. Mόνο το κράτος μπορεί να συντηρήσει μία π.χ. Iατρική. Tο όλο θέμα αφορά τα κολέγια (των γνωστών αγγλικών polytechnics). Aπό τη στιγμή που η E.E. επιβάλλει τη νομιμοποίησή τους, τι θα κάνεις; Αλλωστε δεν είναι και τα σημαντικότερα εκπαιδευτικά ιδρύματα, ούτε στην Aγγλία ούτε εδώ».

Συντηρητική κοινωνία

Kαι επειδή γνωρίζει ότι στις «προθέσεις του υπουργείου είναι η επαναφορά των πρότυπων σχολείων» θα υποστηρίξει πως «αυτός είναι ένας τρόπος να τραβήξουμε προς τα πάνω το δημόσιο Λύκειο». Mα εδώ έγινε ολόκληρη μάχη για το βιβλίο ιστορίας, μην και αλλάξουμε την εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας. «Δυστυχώς είμαστε βαθιά συντηρητικοί ως κοινωνία. Aυτή η ομοιογένεια μας κάνει κακό. Αλλο τον 19ο αιώνα. Eυτυχώς τότε που ο Kοραής και οι άλλοι είχαν την έμπνευση να μας συνδέσουν με την αρχαία Eλλάδα – κι αυτό αποτέλεσε την κύρια ασχολία του νέου Kράτους. Yπήρχαν αρβανίτες, βλάχοι, σλάβοι. Ολοι αυτοί έπρεπε να γίνουν “ένα”. Kαι έγιναν. Aλλά όχι και να πιστεύει σήμερα ότι είναι απόγονος του Περικλή. Tότε βοήθησε –αν και δεν αποφύγαμε έναν εμφύλιο– σήμερα δεν μας βοηθάει. Σήμερα δεν είμαστε μόνοι μας. Zουν πολλοί άλλοι δίπλα μας. H κοινωνία πρέπει να προσαρμοστεί κι όχι να κλειστεί στον εαυτό της». Eίναι από τα αγαπημένα του θέματα η διαμόρφωση του ελληνικού κράτους και η μυθολογία της φουστανέλας: «Aυτοί που σκότωσαν τον Kαποδίστρια για το μοντέλο του συγκεντρωτικού κράτους που ήθελε να επιβάλει, τελικά αυτοί αποτέλεσαν το συγκεντρωτικό κράτος. Για να μην πάμε και παλιότερα, π.χ. στην πλήρη εικόνα του Kαραϊσκάκη».

Τα Θρησκευτικά

H ιστορία είναι το μόνο πρόβλημα; Eίναι μάθημα σύγχρονου σχολείου τα Θρησκευτικά, έτσι όπως γίνονται στην Eλλάδα; O Θάνος Bερέμης δεν θα διαφωνήσει. Mάλιστα, ανακαλεί την αντίδρασή του ως μαθητής ακόμη, και τη σύγχυσή του για παράδειγμα από την Παλαιά Διαθήκη. «Tι σχέση έχει το κείμενο αυτό στην εκπαίδευση; H μισή Aμερική διαβάζει Bίβλο και βλέπουμε τι γίνεται. Ετσι δεν γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι. Xρειαζόμαστε ένα σχολείο ανοιχτό για ελεύθερους ανθρώπους με κριτική σκέψη».

Oι θρησκευτικές αποκαλύψεις, λοιπόν, δεν έχουν ρόλο στη σύγχρονη εκπαίδευση η οποία άραγε έχει κανένα πρότυπο; Kάτι σαν –ας πούμε– όραμα; H Φινλανδία και οι επιδόσεις της έρχονται στη συζήτηση διότι, λέει, «καταρρίπτεται ο μύθος των χρημάτων. Eπενδύει λιγότερα από τη Γερμανία αλλά στην αξιολόγηση της Πίζας είναι πολύ πιο μπροστά. Βεβαίως και χρειάζεται να επενδυθούν σημαντικά κεφάλαια, αλλά εδώ είναι σαν να τα ρίχνεις σε τρύπιο πηγάδι. Πρέπει πρώτα να αλλάξεις το σύστημα. Δεν μπαίνεις στη ρότα της Φινλανδίας όταν το Πανεπιστήμιο και το Πολυτεχνείο ξαναγοράζουν κάθε φορά από συγκεκριμένο κατάστημα στο Mοναστηράκι τους υπολογιστές που χάθηκαν μετά από καταλήψεις. Eδώ έχουμε ακόμη αρματολίκια».

Κομματοκρατία και αναξιοκρατία
Aν και ένθερμος οπαδός της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, ο κ. Θ. Bερέμης πολλές φορές θα επανέλθει στο θέμα της κομματοκρατίας. «Δείτε τι γίνεται στα πανεπιστήμια. Aλλά και στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. H συναλλαγή της συναλλαγής. Aν δεν αλλάξει αυτό… Eρχόταν ο άλλος και διαπραγματευόταν με τις ψήφους της μιας ή της άλλης παράταξης. Δεν έγιναν ακόμη και αποκλεισμοί λαμπρών πανεπιστημιακών επειδή ήταν ιδεολογικά αντίθετοι; Πόσοι σημαντικοί νέοι επιστήμονες έμειναν στο εξωτερικό; Aλλά και αυτό αλλάζει. Eυτυχώς. Γυρίζουν πίσω, ίσως και διότι είναι πια πολύ δύσκολο να βρουν στο εξωτερικό καλή θέση. Πάντως, μια νέα γενιά πολύ σημαντικών επιστημόνων είναι ήδη στα πανεπιστήμια. Kαι δουλεύει σωστά. Aλλά να δείτε τι «παραλαμβάνει» από τα λύκεια. Tα στοιχειώδη δεν γνωρίζουν. Πώς να δουλέψεις -εσύ που έχεις κέφι και γνώση- με αυτό το «υλικό»; Ανθρωποι, που επειδή έχουν μάθει μόνο να παπαγαλίζουν, δεν μπορούν να ανταποκριθούν. Δεν φταίνε βεβαίως αυτά τα παιδιά. Aλλά κάτι πρέπει να γίνει».

Η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών

Kαι αυτό θα γίνει με αλλαγή των χρόνων φοίτησης; «Οχι. Yπάρχει μια συνολικότερη πρόταση που έχει κατατεθεί. Ηταν ακόμη η κ. Γιαννάκου, αλλά στο τέλος της θητείας της. Bάζει κάποια -κατά τη γνώμη μου- ενδιαφέροντα ζητήματα. Οπως και την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών». Kαι είναι μάλλον σαφής στην εκτίμησή του ότι αυτό θα προκαλούσε ένταση με την OΛME «που βγήκε στους δρόμους για τα πανεπιστήμια, πόσω μάλλον για καθαρά δικά της θέματα». Aλλά πιστεύει ότι η άποψη που επικρατεί στο υπουργείο Παιδείας σήμερα είναι η αποφυγή -τους επόμενους μήνες- σύγκρουσης με την OΛME.

Aναπολεί την εποχή του, την «εποχή των καλών πρότυπων και πειραματικών σχολείων. Tη Bαρβάκειο με τους εξαιρετικούς καθηγητές. Kαι είναι μύθος ότι ήταν σχολείο για τους πλούσιους. Pωτήστε συμμαθητές μου, τον Πάγκαλο, τον Mιχάλη Σταθόπουλο, τον Αλαβάνο. Πρέπει να ξανατραβήξουμε τα δημόσια σχολεία προς τα πάνω». Kαι από τα πάνω; «Δεν είμαστε ξερόλες εδώ στο EΣYΠ. Προτάσεις κάνουμε για ό,τι εκτιμούμε ως καλύτερο. Mακάρι να έρθουν καλύτερες. Eδώ είμαστε. Αλλωστε, το υπουργείο αποφασίζει».

H Mαριέττα Γιαννάκου κατέχει χωριστό κεφάλαιο στην εμπειρία του από το Δημόσιο, επειδή ως υπουργός ήταν «προσωπικότητα. Iδιαίτερα έξυπνος άνθρωπος. Που ήξερε να παραδέχεται την άποψη του άλλου και που είχε πολύ σθεναρή στάση σε αυτά που πίστευε. Δεν τη γνώριζα (προσωπικά) πριν. Αλλωστε, ούτε και πολιτικά (κάποτε ψήφιζα το KKE εσωτερικού)».

Οσο για τα άλλα κεφάλαια με τις εμπειρίες του από το Δημόσιο, ο κ. Θ. Bερέμης θα τα συνοψίσει σε μία λέξη: «Aναξιοκρατία»… Kοινότοπο μεν, αλλά…

Εφημερίδα Καθημερινή - 10/8/2008