Μπορεί τα διαμάντια να είναι οι καλύτεροι φίλοι μιας γυναίκας όπως μας είχε τραγουδήσει η αξέχαστη Μέρλιν μπορούν όμως να μετατραπούν στον χειρότερο εφιάλτη για το Παγκόσμιο Συμβουλίο Διαμαντιών (ΠΣΔ) με αφορμή την ταινία “Blood Diamond”του Edward Zwick που προβάλλεται στους κινηματογράφους από την προηγούμενη εβδομάδα.
Η αιτία που προκάλεσε όλη αυτή την αναστάτωση στο ΠΣΔ που δαπάνησε 15 εκατ. δολλάρια για τη διαφημιστική καμπάνια και τις δημόσιες σχέσεις για την προώθηση της πώλησης αυτών των πολύτιμων λίθων, είναι αυτό καθ’ αυτό το θέμα της ταινίας που διαπραγματεύεται την παράνομη διακίνηση διαμαντιών στη μαύρη αγορά «αιματοβαμμένα διαμάντια», ώστε να υποστηριχτούν πόλεμοι, αντάρτικες ομάδες και δικτάτορες στη Μαύρη Ήπειρο.
Η ανησυχία αυτή του ΠΣΔ δεν είναι αδικαιολόγητη καθότι προτού η ταινία βγει στις οθόνες των κινηματογράφων, είχαν εκδηλωθεί ήδη οι πρώτες αντιδράσεις με την ανοιχτή επιστολή Βουσμάνων προς το Leonardo Di Caprio (πρωταγωνιστή της ταινίας) για να τους υποστηρίξει στη διαμάχη τους με τον οίκο DeBeers με σκοπό να επαναπατριστούν χιλιάδες άτομα στα πατρογονικά εδάφη της Μποτσουάνα. Για τον ίδιο λόγο η Ιμάν το 2004 είχε διακόψει το συμβόλαιό της με τον προαναφερόμενο οίκο.
Η ιστορία έχει να κάνει με έναν πρώην κομάντο του μισθοφορικού στρατού και νυν λαθρέμπορο διαμαντιών ο οποίος κάνει την εσωτερική του αναζήτηση επηρρεασμένος από τα γεγονότα γύρω του αλλά και από την καταλυτική επιρροή μιας νεαρής ρεπόρτερ (Jennifer Connely) και ενός φτωχού ψαρά (Djimon Hounsou). Το τέλος της ταινίας αίσιο (όλες οι Χολυγουντιανές παραγωγές, το έχουν άλλωστε), αφού ο ήρωας μετανιώνει για την επιφανειακή και υλιστική φύση του και εξιλεώνεται.
Η εικόνες της ταινίας πολύ δυνατές που καταδεικνύουν τα υπάρχοντα προβλήματα στις περιοχές εκμετάλλευσης διαμαντιών, θυμίζοντας εκείνες που είχε αποτυπώσει στο φακό του ο Γιαννιώτης Γιάννης Κόντος στη Σιέρα Λεόνε (έκθεση του οποίου φιλοξενείται στο Μουσείο Φρυσσιρά στην Αθήνα).
Τα προβλήματα που διαφαίνονται στην ταινία είναι περιβαλλοντικά και κοινωνικά. Από τη μια τα σημάδια της γενικευμένης αναζήτησης πολύτιμων λίθων είναι εμφανή, αφού εκεί που ήταν κάποτε πλούσιες καλλιεργήσιμες εκτάσεις τώρα είναι νερόλακκοι γεμάτοι κουνούπια, ενώ τριγύρω υπάρχουν λόφοι με χώμα από τις εκσκαφές, και εκεί που υπήρχαν όμορφες παραποτάμιες όχθες δεν υπάρχει τίποτα άλλο παρά βαλτότοποι.
Από την άλλη, τα σημάδια της ανθρώπινης εκμετάλλευσης στις ψυχές των «σκλάβων των διαμαντιών» είναι ακόμα πιο εμφανή. Κατάφορες παραβιάσεις δικαιωμάτων από τους αντάρτες που συντηρούνται από την μαύρη διακίνηση των πολύτιμων λίθων, βασανισμοί και ακρωτηριασμοί είναι μερικές από τις μεθόδους που ακολουθούνται για να έχουν υπό έλεγχο όλο αυτό το «ανθρώπινο δυναμικό» το οποίο δεν έχει τρελαθεί και στα κέρδη (ένας ενήλικας βγάζει 50 σεντς εργαζόμενος 12 ώρες κάτω από τον ήλιο και την ζέστη). Βλέπετε έμαθαν καλά το ρόλο που έπαιζαν παλιότερα οι λευκοί αποικιοκράτες. Φαίνεται ότι η Μαύρη Ήπειρος δεν θα γλυτώσει ποτέ από αυτό το σύστημα διοίκησης. Το μήνυμα που περνά η ταινία είναι ότι τελικά μια ανακάλυψη δεν είναι πάντα ευλογία…
This entry was posted
on Tuesday, January 30th, 2007 at 6:26 am and is filed under Πολιτισμός, Κινηματογράφος.
You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed.
You can leave a response, or trackback from your own site.
